Ένα εξαιρετικό αφιέρωμα στον Νίκο Εγγονόπουλο απόλαυσε η Αθήνα, με πρωτοβουλία του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.
Με αφίσες, που περιείχαν στίχους του Εγγονόπουλου, εικονογραφημένους από νέους εικαστικούς, τιμήθηκαν τα 100 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου σουρεαλιστή.
Οι άγνωστοι ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι της οθωμανικής Κρήτης
Το πέρασμα της περιοχής από την πολυεθνική φεουδαρχική Αυτοκρατορία στα έθνη-κράτη συνοδεύτηκε από μορφές έκφρασης και μετάλλαξης πληθυσμών που δεν γίνονται εύκολα κατανοητές σ’ όσους εμφορούνται από μια γραμμική αντίληψη της ιστορίας. Ο ιδιαίτερος ρόλος των θρησκευτικών κοινοτήτων στην περιοχή μας συνόδευσε και τις εθνογενέσεις. Οι τουρκοκρητικοί αποτελούν μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες εφαρμογές αυτής της διαδικασίας.
Ο τρόπος λοιπόν, που αντικατέστησαν τα έθνη-κράτη την Οθωμανική Αυτοκρατορία οδήγησε στην τοποθέτηση των πολύμορφων πληθυσμών με βάση την θρησκευτική ταυτότητα. Οι Ρωμιοί θα μεταλλαχθούν στους σύγχρονους Έλληνες ενώ οι μουσουλμάνοι στους σύγχρονους Τούρκους.
Ένα απ΄τα πρόσφατα δημιουργημένα, όμορφα μπλογκ είναι του “Τζέρι του Έφηβου“. Με δύο συνεντεύξεις -του βουλευτή Θοδωρή Δρίτσα και του σκηνοθέτη Νίκου Περάκη- έδωσε νέο αέρα στο μπλογκοχωριό!
Ας πάμε μια βόλτα από κει……..
Το έργο του Wilhelm Reich (1897-1957) επηρρέασε σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο έβλεπαν τα πράγματα αρκετοί της μεταπολιτευτικής γενιάς. Oι απόψεις του για τη σχέση του μαρξισμού με την ψυχανάλυση, η συσχέτιση της σεξουαλικότητας με την πολιτική έκφραση, υπήρξαν πρωτοποριακές προσεγγίσεις. Από τη “Μαζική ψυχολογία του φασισμού” μέχρι τη “Σεξουαλική Επανάσταση”, ο Ραιχ έθετε τα θεμέλια μιας νέας αντίληψης που ξεπερνούσε κάθε τι παραδοσιακό. Τα γραπτά του αποτελούν ανεκτίμητες πηγές για την κατανόηση των σχέσεων που υπάρχουν ανάμεσα στο Μαρξισμό και τη ψυχανάλυση, χωρίς να απαιτούν την εξειδικευμένη προσέγγιση ή γνώση ενός σπουδαστή ψυχολογίας.
Μια προσέγγιση για τον ρατσισμό και την διαφορετικότητα μέσα από ποιήματα και όχι μόνο..
M’ αφορμή τις συζητήσεις που ξεκίνησαν για τους δικούς μας αναθεωρητές, τους αρνητές της Γενοκτονίας και τους απολογητές του τουρκικού μιλιταριστικού εθνικισμού, παραθέτουμε ένα κείμενο του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Καθημερινή”, 24-4-2008, με τίτλο “Η άλλη ιστοριογραφία” (που αξιοποιούσε παράλληλα και κάποια στοιχεία του γόνιμου διαλόγου που αναπτύχθηκε στις σελίδες του Π&Α.)
Το παραθέτουμε γιατί προσεγγίζει το ίδιο θέμα μ’ έναν τρόπο που αγγίζει απόλυτα τις δικές μας ευαισθησίες.
O Abravanel είναι ένας Έλληνας εβραίος που τον συναντήσαμε στον ψηφιακό χώρο του διαδικτύου να αγωνίζεται για τα δίκαια της κοινότητάς του. Γιατί η γενοκτονία των Εβραίων, μεταξύ αυτών και των συμπατριωτών μας Εβραίων της Ελλάδας, είναι ένα από τα μεγάλα εγκλήματα του 20ου αιώνα, που μας αφορά άμεσα. Και το έγκλημα αυτό μας αφορά ιδιαιτέρως! Όχι μόνο γιατί είναι συμπατριώτες μας, ούτε και με τον τρόπο που μας αφορούν οι άλλες μεγάλες γενοκτονίες, από των ιθαγενών της αμερικανικής ηπείρου μέχρι το σημερινό Νταρφούρ, αλλά με έναν κάπως ιδιαίτερο τρόπο. 
ΧΡΗΣΙΜΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
Η καταγγελία της προαποφασισμένης γενοκτονίας -που συνέβη στην Ανατολή από τον τουρκικό εθνικισμό- καθώς και η εμφάνιση ενός μαζικού ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος έχει προκαλέσει τα αντιδραστικά αντανακλαστικά πλήθους, φαινομενικά διαφορετικών, δυνάμεων. Από το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών μέχρι τον Κωστόπουλο του “Ιού” , ο στόχος φαίνεται να είναι ενιαίος:
Όσοι είδαν την αυστραλιανή υπερπαραγωγή κινουμένων σχεδίων ΟΙ ΠΙΓΚΟΥΪΝΟΙ (HAPPY FEET) με μεγάλα ονόματα του Χόλυγουντ (Ρόμπιν Γουίλιαμς, Νικόλ Κίντμαν κ.ά.) θυμούνται σίγουρα τον προβληματισμό που απέρρεε για την περιβαλλοντική υποβάθμιση, καθώς και την οικολογική ευαισθησία που αποτελεί πλέον σημαντική έκφραση στον κόσμο της Εσπερίας (εξαιρουμένης της “μικράς πλην εντίμου”, βεβαίως!)
Η ποντιακή τέχνη του Vahit Tursun
Oι Πόντιοι από παλιά φημίζονταν για τις δεξιότητές τους στο ξύλο και στην πέτρα. Οι καλύτεροι χτιστάδες στον Καύκασο και στη Νότια Ρωσία προέρχονταν από την ποντιακή Ρωμιοσύνη. Απόηχο αυτής της δραστηριότητας συναντάμε και σήμερα, είτε στους Πόντιους της Ελλάδας, είτε της διασποράς, είτε της Τουρκίας. Από την τελευταία ομάδα προέρχεται ένας σημαντικός διανοούμενος, αλλά και εργάτης του ξύλου: ο Vahit Tursun. Ο οποίος διακρίνεται για τη δημιουργία πλήθους πραγμάτων, από ελληνόφωνα σάιτ για τους Πόντιους της Τουρκίας, μέχρι ξυλόγλυπτα αλλά και ξύλινες σκεπές στη Νέα Μάκρη. Ελπίζουμε σύντομα να δούμε δημοσιευμένη τη μελέτη του Vahit για τα τοπωνύμια και τις ονομασίες των φυτών και των ζώων της περιοχής του Όφη (Of) της Τραπεζούντας, στη σημερινή βορειοανατολική Τουρκία. Μια μελέτη που έχει μεγάλο γλωσσολογικό ενδιαφέρον, γιατί -εκτός από μια μοναδική συλλογή ελληνικών λέξεων- προτείνει και κάποιους νέους κανόνες για την εισδοχή, εξέλιξη και μεταμόρφωση παλαιών ελληνικών λέξεων στην τουρκική γλώσσα.
Σήμερα δε θα ασχοληθούμε με την Pontos Visa , ούτε με τους επίδοξους προστάτες, αλλά με την ιδεολογική χρήση της ιστορικής ποντιακής εμπειρίας. Με μια έννοια έχουμε να αντιμετωπίσουμε τη “Ρεπούση” (ως σύμβολο αναθεωρητισμού πάντα) και τη “Ρεπούση”. Δηλαδή, από την μια αναθεώρηση στην άλλη. Από τη μια η αποσιώπηση και η εξαφάνισή μας από το χάρτη της νεοελληνικής Ιστορίας και από την άλλη κυνικό άλλοθι για να καλυφθούν οι ευθύνες της Ακροδεξιάς, της Μοναρχίας και του τότε ελλαδικού πολιτικού συστήματος.
Στις 5 του Μάη 1818 γεννήθηκε στο Τριρ της Γερμανίας ο Καρλ Μαρξ. Το έργο του σημάδεψε την ανθρωπότητα, ανεξάρτητα από τις παραμορφώσεις που προκλήθηκαν στο όνομά του από εξουσιαστικές δυνάμεις.
Σαν ελάχιστο φόρο τιμής στο μεγάλο διανοητή, δημοσιεύουμε ένα κομμάτι από το άρθρο του φίλου και συνεργάτη του Φρίντριχ Ένγκελς “Καρλ Μαρξ”, που δημοσιεύτηκετο 1878, στο “Λαϊκό Ημερολόγιο” του Μπράουνσβάικ.
Δεκάδες και εκατοντάδες εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία στον Πόντο λαμβάνουν χώρα κάθε Μάη στην Ελλάδα και τη Διασπορά. Υπάρχει ένα υπαρκτό κοινωνικό κίνημα που σχετίζεται με τη διατήρηση της ιστορικής Μνήμης και τη διεκδίκηση τηςαναγνώρισης του ιστορικού γεγονότος, κατά το μοντέλο των Αρμενίων και των Εβραίων. Ανεξάρτητα από τη νεοελληνική αμηχανία, αυτή τη στιγμή διατυπώνονται απόψεις, γονιμοποιούνται ιδέες, υλοποιούνται ερευνητικές προσπάθειες, τις οποίες κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει. Το κείμενο αυτό που δημοσιεύουμε, αποτελεί μέρος της εισήγησης της Σοφίας Ιορδανίδου στην Αριδαία.
Τελεί υπό Κατοχή η Μακεδονία;
Ένα μέρος του παλιού “χώρου”, δηλαδή της παλιάς εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, από υπερβάλλοντα “αντιεθνικιστικό ζήλο” οδηγήθηκε σε θέσεις διευκόλυνσης του σλαβομακεδονικού εθνικισμού και αλυτρωτισμού. Με αφορμή λοιπόν ένα κείμενο του “Δικτύου” στην Ελευθεροτυπία , η Βίκη Μαγαλιού (μέλος Δικτύου, κίνηση Βόλου), έκανε μια πολύ ενδιαφέρουσα παρέμβαση, την οποία παραθέτουμε παρακάτω ….
De los Pityokampti ontas (M-L)
Σε αντίθεση με την αβάσταχτη ησυχία που επικρατεί στου Προκρούστη το κονάκι (μ-λ) διεπιστώθει η ανάγκη όπως υπάρξει ένας μόνιμος χώρος με χαρακτηριστικά όχι και τόσο παραπλήσια του Προκρούστη. 
Διανθισμένος βεβαίως με τις απαραίτητες ζαρντινιέρες
και τοπίων που ούτε ο Νέρων είχε την ευτυχία να δει.
Ελεύθερος χώρος μεν , αλλά ουχί απάνεμος με ήσυχα νερά.
Άπαντες ευπρόσδεκτοι, παλάσκαι και αρβύλαι άκρως απαραίτηται.
Ευελπιστούμεν το άγριον τούτο μέρος ίνα εμπνεύσει θεούς , δαίμονες και ξωτικά.
Με αφορμή τη σλαβομακεδονική εθνογένεση, αλλά και την επανεμφάνιση του εθνικισμού και των εθνικών συγκρούσεων στον παλιό κομμουνιστικό κόσμο (και ειδικά στα πολυεθνικά του κράτη ΕΣΣΔ και Γιουγκοσλαβία) άναψε και στην Ελλάδα μια σχετική συζήτηση. Εθνικιστές, αντιεθνικιστές, αποδομιστές, παραδοσιακοί, Πόντιοι (εμείς δηλαδή) και άλλοι πολλοί προσπαθούν να βγάλουν μια άκρη.
Μια συζήτηση με τον Alain Badiou
Ο Μάης του ΄68 επηρέασε σίγουρα την πορεία της Ευρώπης. Πιθανον να ήταν ο απαραίτητος καταλύτης για να ενσωματώσουν οι κοινωνίες μας κάποιους νέους προβληματισμούς.
΄΄Όλα είναι δυνατά, φώναζαν τα 10 εκατομμύρια Γάλλων εργατών που κατέλαβαν τα εργοστάσια τον Μάιο-Ιούνιο 1968, επαναλαμβάνοντας ένα επαναστατικό σύνθημα της Γενικής Απεργίας του 1936. ….
Οι εκδηλώσεις Μνήμης για τη Γενοκτονία στον Πόντο λήγουν πάντα με επίσημες εκδηλώσεις σε όλους τους νομούς της χώρας την πρώτη Κυριακή μετά την 19η Μαϊου. Και αυτό γιατί έτσι προβλέπει ο Νόμος του ‘94. Κορυφαία εκδήλωση τη μέρα αυτή είναι η επίσημη τελετή στην Αθήνα και η πραγματοποίηση από τις ποντιακές οργανώσεις, μετά το τέλος της τελετής, πορείας από τον Άγνωστο Στρατιώτη στην τουρκική πρεσβεία.
Ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του Allu Fan Marx
των ελληνόφωνων μπλογκς , με λίγη καθυστέρηση καταθέτουμε και εμείς το ιδιόχειρον ενός ελληνόφωνου της Ανατολής.
Διαβάστε παρακαλώ:
Εντάξει, με το πληκτρολόγιο σε είδαμε…
Τα κουτσοκαταφέρνεις. Για να σε δούμε όμως και σε πιο κλασικά μέσα γραφής. Όχι, δεν ζητάμε να σκαλίσεις την πέτρα, να γράψεις στα τοιχώματα της σπηλιάς ή να πάρεις την πλάκα και το κοντύλι.
Το ριζικό μου τι μου γράφει, το μελετάνε ….. 
Μάρτυρες μιας απίστευτης συζητησης γίναμε λίγες μέρες πριν… όπου και αναδείχθηκε η άβυσσος που χωρίζει πλέον δύο παλιούς συντρόφους, συναγωνιστές και συνυποψήφιους στις εκλογές με τη Δ.Π.Ε (Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση). Είχαμε αντιληφθεί ότι κάτι είχε γίνει κάποια στιγμή και ο Χαραλαμπίδης (πρώην μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ, πρόεδρος της Δ.Π.Ε.) είχε καταγγείλει τον Καλεντερίδη [πρώην αξιωματικός της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών(ΕΥΠ)] για τη στάση του στην υπόθεση Οτσαλάν, ενώ ο Καλεντερίδης είχε αφήσει κι αυτός στο βιβλίο του υπονοούμενα για τη στάση του Χαραλαμπίδη…..
Ενώ οι εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία θα συνεχιστούν όλη τη βδομάδα και θα κορυφωθούν την επόμενη Κυριακή στην Αθήνα με την κλασική, πλέον, πορεία στην τουρκική πρεσβεία, ας πάρουμε μια ανάσα καθώς ο Νοσφεράτος ετοιμάζει ένα κείμενο για την άγρια νεοφιλελεύθερη επίθεση της κυβέρνησης στην κοινωνία.
Ας πάρουμε λοιπόν μια εικαστική ανάσα!
Ενάντια στον εθνικισμό που παράγει καταπίεση και γενοκτονίες
Εκατοντάδες εκδηλώσεις γίνονται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες στην Ελλάδα και τη διασπορά για τη γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο. Όμως η κεντρική εκδήλωση, για άλλη μια φορά, διοργανώνεται στις 19 Μαϊου, 7.30 μ.μ., από τον οργανωμένο ποντιακό χώρο στην Πλατεία της Αγίας Σοφίας της Θεσσαλονίκης.
Θα θυμάστε ότι ένα από τα επιχειρήματα κατά του βιβλίου Ιστορίας της Στ’ δημοτικού -που η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποσύρει μετά από την πρωτοφανή λαϊκή κατακραυγή- εκτός του “συνωστισμού”, ήταν ότι αποσιωπούσε τα πάντα για τον Πόντο, συνεχίζοντας την παράδοση της αντιδραστικής σχολικής ιστοριογραφίας. Μια παράδοση που δυστυχώς βλέπουμε να συνεχίζεται και σήμερα …
ΣΕΚΕ Versus Λούξεμπουργκ
Η σλαβομακεδονική κρίση, καθώς και η επέτειος της γενοκτονίας των Ποντίων φέρνει ξανά στο προσκήνιο δύο φαινομενικά ξεχωριστά ζητήματα. Το πρώτο είναι τη στάση που θα έπρεπε να κρατά η Αριστερά απέναντι στις εθνικές διεκδικήσεις και στις συγκρούσεις που απορρέουν απ’ αυτές και υπονομεύουν το ταξικό κίνημα. Το δεύτερο είναι το τι έγινε στην Ανατολή την περίοδο 1908-1923.
Κάθε πόλη , κάθε τόπος έχει τον δικό του χαρακτήρα, την δικιά του ταυτότητα.
Ιστορίες, μύθοι, θρύλοι, δοξασίες που έχουν υπάρξει και δημιουργηθεί στο διάβα των αιώνων γύρω από το όνομά του.
Το όνομά του είναι η ψυχή του. Αν του πάρεις το όνομα του παίρνεις την ψυχή.
Ας κάνουμε λοιπόν μια βόλτα στα κοντινά μας Βαλκάνια και στην Ανατολή, μέσα από παλιές καρτ ποστάλ του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα, παρατηρώντας τις διαφορές των τοπωνυμίων που οι κατά τόπους εθνικισμοί επέβαλαν.
Είναι όμως μερικές ιστορίες που αντιστέκονται και επιμένουν.
Πως αλλιώς να πεις : “ Πέντε χρόνια δικασμένος μέσα στο Γεντί Κουλέ” ή
κεράσια Βοδενών ή
“Γεντι Κουλέ και Θεραπιά, Ταταύλα και Νιχώρι”
Για πόσο ακόμα άραγε… Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την Αθήνα.
Τα ιερά και τα όσια του καπιταλισμού: ΤΑ ΚΕΡΔΗ !!!
Ένα κείμενό μας για την αθλιότητα της “Pontos Visa” δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Πριν” , στις 4 Μαϊου. Παρακάτω αναρτούμε το κείμενο αυτό, ελπίζοντας ότι η οργή θα γενικευτεί και θα βάλει κάποια στιγμή φραγμό στους εμποράκους, που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε και όσιο….
“….Την πρωτομαγιά 1944 πήραν διακόσους από το στρατόπεδο του Χαϊδαριού και τους σκοτώσαν αράδα στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Φορτώσαν τα πτώματα, ζεστά σε καμιόνια και τα περάσαν μέσα από το συνοικισμό, τρέχαν ποτάμι τα αίματα όθε περνούσαν, κι ο κόσμος έκλεινε τα παράθυρα δε βαστούσε να βλέπει….”
Ας υλοποιήσουμε λοιπόν μια υπόσχεση προς το φίλο Νοσφεράτο, να ανεβάσουμε ένα κείμενο για ένα πλαστογραφημένο κείμενο της Οχράνα (”Протоколы Сионских мудрецов” ή “Сионские Протоколы”), που είχε οδυνηρές συνέπειες και προκάλεσε πόνο μεγάλο...
Βέβαια υπάρχει και άλλος λόγος που θεωρούμε ότι πρέπει διαρκώς να υπομνήσκεται η βαρβαρότητα και το ψεύδος του αντισημιτισμού….
Η ντροπή συγχέεται εύκολα με την ενοχή. Ενοχή αισθανόταν ο Ρασκολνικοφ για τη πράξη του, ο Ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι αισθανόταν ντροπή(για την κοινωνική αδεξιότητα του). Ο Ηλίθιος, ο Μίσκιν «αμύνεται όσο μπορεί, επιδεικνύει ανωτερότητα και τη γνωστή του ηλιθιότητα, αλλά μένουμε μονίμως με την αίσθηση ότι είναι περιττός ανάμεσα στους ανθρώπους, υπεράριθμος και λίγο άχρηστος παρά πρωταγωνιστής» .
Παγκόσμια Ημέρα της Γης η σημερινή και η Ελλάδα βρίσκεται εκτός των μηχανισμών του Κιότο. Η αδυναμία της να δημιουργήσει αξιόπιστους μηχανισμούς μέτρησης των εκπομπών ρύπων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου προκάλεσε τη συγκεκριμένη απόφαση του ΟΗΕ. Απέναντι στην “περήφανη” Ελλάδα των κουμπάρων, των ομολόγων, του Ζαχόπουλου και τόσων άλλων, το χαστούκι της διεθνούς κοινότητας. Μπορεί ο κάθε ανερμάτιστος Γκρουέφσκι και κάθε αναδυόμενος νέος εθνικισμός να προσφέρει σανίδα σωτηρίας στην πρωτοφανώς ανίκανη κυβέρνηση Καραμανλή, όμως -δυστυχώς- τα πραγματικά ζητήματα θα εκδικηθούν για το μέλλον.
Μετά από το πόστ για τον “Ιό” και τον Μητσοτάκη, την παρέμβαση του θείου και την θλίψη του μικρού μας Ομέρ, σκεφτήκαμε ότι το θέμα του επόμενου ποστ θα έπρεπε ναναι κάτι διαφορετικό. Έτσι επιλέξαμε να παρουσιάσουμε τον… Καζανόβα. Όχι τον Ισπανό αναρχικό Αντόνιο Καζανόβα, ούτε τη μικρή Ρωσο-καμπαρντίνκα Σάτι Καζανόβα, αλλά τον παλιό Τζιάκομο Καζανόβα. Αφορμή στάθηκε η προβολή της γνωστής ταινίας του Φελίνι στο “πατάρι του Αρμού” .
